ଲକ୍ଷ୍ମୀପୁର, ୨୨/୦୮(ରଞ୍ଜିତ ମହାନନ୍ଦିଆ): ଲକ୍ଷ୍ମୀପୁର ମହାବିଦ୍ୟାଳୟର ଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ପ୍ରଥମ ବର୍ଷର ଛାତ୍ରୀ ଅମ୍ରିତା କୁଲଦିପିଆଙ୍କ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ତୋୟାପୁଟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଗଭୀର ଶୋକର ଛାୟା ଖେଳାଇ ଦେଇଛି। ମାତ୍ର ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସର ଅମ୍ରିତା ଥିଲେ ଏକ ଗରିବ ପରିବାରର ଏକମାତ୍ର ଝିଅ। ଝିଅକୁ ପାଠ ପଢ଼ାଇ ତାଙ୍କର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବାକୁ ବାପା ପ୍ରଭୁଦାନ କୁଲଦିପିଆ ଓ ମା’ ସୁକ୍ରୀ କୁଲଦିପିଆ ଦିନରାତି ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିଲେ। ହେଲେ ହଠାତ୍ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଛି।
ପ୍ରାଥମିକ ସୂଚନା ଅନୁଯାୟୀ, ଗତକାଲି ପ୍ରତିଦିନ ଭଳି ଅମ୍ରିତା କଲେଜ ଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଘରକୁ ଫେରିବା ପରେ ତାଙ୍କର କୌଣସି ସନ୍ଧାନ ମିଳିନଥିଲା। ଏଥିରେ ପରିବାରବର୍ଗ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ରାତିସାରା ଖୋଜାଖୋଜି କରିଥିଲେ। ତଥାପି ତାଙ୍କର କୌଣସି ଖବର ମିଳିନଥିଲା।
ପରଦିନ ଶନିବାର ସକାଳେ ପୁନର୍ବାର ଖୋଜାଖୋଜି କରୁଥିବା ସମୟରେ ଘରଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୮୦୦ ମିଟର ଦୂରରେ ପାହାଡ଼ ତଳେ ଚାକୁଣ୍ଡ। ଗଛରେ ଡ୍ରେସ୍ ଚୁନିରେ ଝୁଲନ୍ତା ଅବସ୍ଥାରେ ମୃତଦେହ ମିଳିଥିବା ଜଣାପଡ଼ିଛି। ପ୍ରାଥମିକ ଭାବେ ସେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କରିଥିବା ସନ୍ଦେହ କରାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଭଳି ଚରମ ପଦକ୍ଷେପ ପଛରେ ପ୍ରକୃତ କାରଣ କ’ଣ ଥିଲା, ତାହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇନାହିଁ।
ଘଟଣା ସମ୍ପର୍କରେ ଖବର ପାଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀପୁର ପୋଲିସ ଘଟଣାସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚି ମୃତଦେହ ଜବତ କରି ତଦନ୍ତ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା। ବ୍ୟବଚ୍ଛେଦ ପରେ ମୃତଦେହ ପରିବାରବର୍ଗଙ୍କୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରାଯାଇଥିବା ଜଣାପଡ଼ିଛି। ଘଟଣାର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ନେଇ ପୋଲିସ ତଦନ୍ତ ଜାରି ରଖିଛି।
କାହିଁକି ହାରିଯାଉଛି ଆମ ଯୁବପିଢ଼ି?
ଅମ୍ରିତାଙ୍କ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପରିବାରର ଦୁଃଖ ନୁହେଁ; ଏହା ସମଗ୍ର ସମାଜ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରଶ୍ନ ଠିଆ କରିଛି। ଜୀବନର ଅସୀମ ସମ୍ଭାବନା ଥିବା ଏତେ କମ୍ ବୟସରେ କାହିଁକି ଜଣେ ଯୁବକ କିମ୍ବା ଯୁବତୀ ଜୀବନକୁ ନେଇ ଏତେ ନିରାଶ ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି?
ପାଠପଢ଼ାର ଚାପ, ପାରିବାରିକ ସମସ୍ୟା, ଏକାକୀପଣ, ସମ୍ପର୍କଜନିତ ମାନସିକ ଚାପ, ସାମାଜିକ ଚାପ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ—କ’ଣ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଏତେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରିଥିଲା, ତାହା ତଦନ୍ତ ପରେ ହିଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବ। ତେଣୁ କାରଣ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି ଅନୁମାନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତେବେ ଏହି ଘଟଣା ଆମକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛି—ପିଲାମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଭଲ ନମ୍ବର, ଡିଗ୍ରୀ ଓ ଚାକିରି ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଦେଲେ ହେବ ନାହିଁ। ଜୀବନର ଉତ୍ଥାନ-ପତନ, ବିଫଳତା ଓ ସମସ୍ୟାକୁ ସାହସର ସହ ସାମ୍ନା କରିବାର ମାନସିକ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଗଢ଼ି ତୋଳିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଶିକ୍ଷା ସହିତ ମାନବୀୟ ମୂଲ୍ୟବୋଧ, ପରିବାରର ସ୍ନେହ, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ନିଜ ମନର କଥା ଖୋଲାମେଲା ଭାବେ କହିପାରିବାର ପରିବେଶ ଯୁବପିଢ଼ି ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ। ଅଭିଭାବକ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ ପିଲାଙ୍କ ଆଚରଣରେ ଆସୁଥିବା ଅସାମାନ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଗୁରୁତ୍ୱର ସହ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଗୋଟିଏ ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା, ହେଲେ ପ୍ରଶ୍ନ ରହିଗଲା…
ଯେଉଁ ବାପା-ମା’ ନିଜ ଶ୍ରମର ଝାଳ ବୁହାଇ ଏକମାତ୍ର ଝିଅର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ସ୍ୱପ୍ନ ବୁଣୁଥିଲେ, ଆଜି ସେହି ଘରେ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ନୁହେଁ, କେବଳ ଝିଅର ସ୍ମୃତି ରହିଗଲା। ଯେଉଁ ଘରେ ଦିନେ ଝିଅର ହସ ଶୁଭୁଥିଲା, ଆଜି ସେଠାରେ ନୀରବତା ଓ ଶୋକର ପରିବେଶ।
ଅମ୍ରିତା ଆଉ ଫେରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଅକାଳ ବିୟୋଗ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ସତର୍କବାଣୀ ହୋଇ ରହିଗଲା। କାହାର ମନରେ ଯଦି ଅଶାନ୍ତିର ଝଡ଼ ବହୁଛି, ତାଙ୍କୁ ଏକା ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହୁଅନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ପରିବାର, ଶିକ୍ଷକ କିମ୍ବା ଯୋଗ୍ୟ ସହାୟତା ନିକଟକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ।
ଜୀବନର ସମସ୍ୟା ଯେତେ ବଡ଼ ହେଉନା କାହିଁକି, ଆଶାର ଦ୍ୱାର ସବୁବେଳେ ଖୋଲା ଥାଏ। ଅମ୍ରିତାଙ୍କ ଅକାଳ ବିୟୋଗ ଯେପରି ଆଉ କୌଣସି ପରିବାରର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଏଭଳି ଭାବେ ଭାଙ୍ଗି ନଦେଉ—ଏହା ହିଁ ହେଉ ଆମ ସମାଜର ସାମୂହିକ ସଙ୍କଳ୍ପ।
ଅମ୍ରିତାଙ୍କ ପରିବାର ପ୍ରତି ଗଭୀର ସମବେଦନା।