ଆଧାର ନଥିବାରୁ ଭତ୍ତା, ଚାଉଳ ଓ ଆବାସ ଗୃହ ନାହିଁ

ବୈପାରିଗୁଡା, ୧୯/୯ (କାଳିଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକ):

ଘର ଅଛି, କିନ୍ତୁ ନିରାପତ୍ତା ନାହିଁ।

ବୟସ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସାହାରା ନାହିଁ।

ଭୋକ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ନିୟମିତ ଖାଦ୍ୟ ନାହିଁ।

ଯୋଗ୍ୟତା ଥିଲେ ବି ଭତ୍ତା ନାହିଁ, ଚାଉଳ ନାହିଁ।

ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଟିଣ ଘରର ଗୋଟିଏ କୋଣରେ ଏକାକୀ ବସିଛନ୍ତି ୮୨ ବର୍ଷୀୟ ଲବ ପରଜା। ଆଖିର ଦୃଷ୍ଟି ଧୀରେ ଧୀରେ କମିଯାଉଛି। ଶରୀରର ଶକ୍ତି ସରିଯାଇଛି। ଜୀବନସାଥୀ ତିନି ବର୍ଷ ତଳେ ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଗଲେ। ନା ଅଛନ୍ତି ପୁଅ, ନା ଝିଅ। ନା ଅଛି ଘରେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିବାକୁ କେହି।

ଦୁଇବେଳା ଖାଇବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏବେ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କ ଦୟା ହିଁ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଭରସା।

ଏହା କୌଣସି କଳ୍ପିତ କାହାଣୀ ନୁହେଁ। ବୈପାରିଗୁଡା ବ୍ଲକ ଦଶମନ୍ତପୁର ଗ୍ରାମ ପଞ୍ଚାୟତ ଅନ୍ତର୍ଗତ ପାଙ୍ଗିପୁଟ ଗ୍ରାମର ଏହି ୮୦ ବର୍ଷୀୟ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ଜୀବନ ଆଜି ଏକ ନିରବ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ପ୍ରତିଛବି।

ବୟସ ୮୦ କିନ୍ତୁ ଭରସା ମାତ୍ର ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କର

ଯେଉଁ ବୟସରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ପରିବାରର ଆଶ୍ରୟ ମିଳିବା କଥା, ସେହି ବୟସରେ ଲବଙ୍କ ଜୀବନରେ ରହିଛି କେବଳ ଏକାକୀପଣ।

ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଶୂନ୍ୟତା ଆହୁରି ବଢ଼ିଛି। ଆଖିରେ ଦୃଷ୍ଟି କମିଛି, ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଛି। ନିଜେ ରୋଷେଇ କରି ଖାଇବା ମଧ୍ୟ ଏବେ ଏକ ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷ।

କେହି ପଡ଼ୋଶୀ ଖାଇବା ଦେଲେ ଦିନଟି କଟିଯାଏ। କେହି ନଦେଲେ ଭୋକ ହିଁ ସାଥୀ। କେହି ଦେଲେ ଚୁଲି ଜଳେ, ନଦେଲେ ଚୁଲି ଜଳିବାର ନିଶ୍ଚିତତା ନାହିଁ।

ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କେବଳ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଚିତ୍ର ନୁହେଁ; ଏହା ବୟସର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଜଣେ ମଣିଷର ଅସହାୟତାର ଚିତ୍ର।

ଆଧାର ନାହିଁ,ସହାୟତାର ଦ୍ୱାର ମଧ୍ୟ ବନ୍ଦ ।

ଲବଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବିଡ଼ମ୍ବନା ହେଉଛି ଆଧାର କାର୍ଡର ଅଭାବ।

ଆଧାର କାର୍ଡ ନଥିବା କାରଣରୁ ସେ ସରକାରୀ ଭତ୍ତା ଓ ଚାଉଳ ପାଇବାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଥିବା ଜଣାପଡ଼ିଛି।

ଗୋଟିଏ କାର୍ଡ ନଥିବାରୁ କ’ଣ ଜଣେ ୮୦ ବର୍ଷୀୟ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ଭୋକ ଅଟକିଯିବ?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଏବେ କେବଳ ଲବଙ୍କର ନୁହେଁ। ଏହା ପ୍ରଶାସନିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ମାନବିକତାକୁ ନେଇ ଉଠୁଥିବା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ।

କାଗଜରେ ପରିଚୟ ନାହିଁ, ତେବେ ଜୀବନର ଅଧିକାର କେଉଁଠି?

ଲବଙ୍କ ଭଳି ଜଣେ ଅସହାୟ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆବଶ୍ୟକତା ବଡ଼ କିଛି ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ଦରକାର ନାହିଁ ବଡ଼ ଘର, ନାହିଁ ବଡ଼ ସମ୍ପତ୍ତି।

ଦରକାର କେବଳ ଦୁଇମୁଠା ଖାଦ୍ୟ, ଏକ ନିରାପଦ ଛାତ ଏବଂ ଜୀବନର ଏହି ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ମଣିଷ ଭଳି ବଞ୍ଚିବାର ଭରସା।

କିନ୍ତୁ ଏହି ମୌଳିକ ଆବଶ୍ୟକତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟର ଦୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଛି।

ଅଧିକାରୀଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନ—ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ ଆସିବ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଟିମ୍

ଲବ ପରଜାଙ୍କ ଭତ୍ତା ସମ୍ପର୍କରେ ବ୍ଲକ ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା ଅଧିକାରୀ କାର୍ତ୍ତିକ ପାଢ଼ୀଙ୍କୁ ପଚାରିବାରୁ, ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ OCACର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଟିମ୍ ଆସି ଲବଙ୍କ ଆଧାର କାର୍ଡ କରାଇବ ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି।

ପ୍ରଶାସନର ଏହି ପଦକ୍ଷେପର ଆଶ୍ୱାସନ ଲବଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆଶାର କିରଣ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଅପେକ୍ଷା ରହିଛି—ଏହି ଆଶ୍ୱାସନ କେବେ ବାସ୍ତବ ରୂପ ନେବ?

କାରଣ ଲବଙ୍କ ପାଖରେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଅସୀମ ସମୟ ନାହିଁ।

ଆଖିର ଆଲୁଅ କମୁଛି, ତଥାପି ଆଶା ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି

ଜୀବନର ଏହି ଅନ୍ତିମ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଲବଙ୍କ ଆଖି ହୁଏତ ଆଉ ପୂର୍ବଭଳି ଦେଖୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଖିରେ ଆଜି ବି ଗୋଟିଏ ଆଶା ରହିଛି।

କେହି ଆସିବେ।

କେହି ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣିବେ।

କେହି ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିବେ।

ଆଉ ତାଙ୍କ ଘରେ ଚୁଲିଟି ନିୟମିତ ଜଳିବ।

ଏହି ଛୋଟ ଆଶାଟି ହିଁ ଏବେ ଲବଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ବଳ।

ଏହି ନିରବ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଉତ୍ତର କିଏ ଦେବ?

ଲବ ପରଜାଙ୍କ କାହାଣୀ ଆମ ସମାଜର ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରଶ୍ନ ଛିଡ଼ା କରିଛି।

ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ୮୨ ବର୍ଷୀୟ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ନିଜର କେହି ନାହାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସରକାର ହିଁ ତାଙ୍କର ଶେଷ ଭରସା ନୁହେଁ କି?

ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ଦାବି, ଲବଙ୍କ ଆଧାର ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରି ତାଙ୍କୁ ନିୟମାନୁଯାୟୀ ଭତ୍ତା, ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ସରକାରୀ ସହାୟତା ତୁରନ୍ତ ଯୋଗାଇଦିଆଯାଉ।

କାରଣ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ଜୀବନରେ “ଆଜି ନୁହେଁ, କାଲି” କହିବାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ହିଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ।

ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଟିଣ ଘରର ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ଏକାକୀ ବସିଥିବା ଲବ ପରଜାଙ୍କ ନିରବ ଚାହାଣି ଆଜି ପ୍ରଶାସନ ଓ ସମାଜ ସାମ୍ନାରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ରଖିଛି ।

“ମୋ ଦୁଆରକୁ ସରକାରୀ ସହାୟତା କେବେ ପହଞ୍ଚିବ?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଏବେ କେବଳ ଆଶ୍ୱାସନରେ ନୁହେଁ,ବାସ୍ତବ ପଦକ୍ଷେପରେ ମିଳିବା ଦରକାର।